بال ها و ريشه ها...

ضرب المثلي مي گويد: "مبارک باد آن که مي تواند به فرزندانش ريشه و بال ببخشد". 

نيازمند ريشه دواندن هستيم. در دنيا جايي هست که در آن به دنيا آمده ايم، زباني را آموخته ايم و شنيده ايم که چگونه پيشينيان ما از پس مشکلاتشان برآمده اند. در برابر ريشه هايمان،  مسئوليم. 

بايد بال نيز داشته باشيم. بال ها افق هاي بي پايان را به ما مي نماياند و به دوردست ها مي برد. بال ها اجازه مي دهند، ريشه هم نوعان خود را بشناسيم و از آن ها بياموزيم. بال هاي انديشه مان، موجب اوج گرفتن و تعالي ما مي شوند. 

اگر ريشه هايمان را فراموش کنيم، در شلوغي و هياهوي دنيا گم مي شويم و به دنبال اصالت، سرگردان خواهيم شد. 

اگر بال آگاهي نداشته باشيم، افق ديدمان محدود مي شود و از منحصر بفرد بودن و خودشکوفايي باز مي مانيم. 

مبارک است وجود آن کسي که "ريشه اصالت" و "بال آگاهي" دارد ... 

اين كه تن به انجام هركاري نميدي به اين معني نيست كه نميتوني!

بهش ميگن "چهارچوب"!

چهارچوبي كه خودت براي خودت تعريف ميكني و پايه و اساسش از "خانواده" شكل ميگيره...

كسي كه چهارچوب داره، "اصالت" داره "ريشه" داره...

اصالت و ريشه رو نه ميشه خريد نه ميشه اداشو درآورد و نه ميشه با بزك و دوزك بهش رسيد!

اصالت يعني؛

دلت نمياد خيانت كني، 

دلت نمياد دل بشكني، 

دلت نمياد دورو باشي،

دلت نمياد به هر قيمتي فردي رو كنار خودت داشته باشي،

دلت نمياد پول نامشروع بدست بياري، 

دلت نمياد آدما رو بازي بدي.

اين بي عرضه گي نيست!

اسمش "اصالته"