از كدام راه به سوادكوه برويم؟

براي رفتن به استان مازندران 3 محور کندوان، هراز و فيروزکوه پيش رو هستند که ما بايد مسير فيروزکوه را انتخاب کنيم.

چون اکثر گردشگران براي سفر به شمال، ابتدا به تهران مي آيند و از آنجا راهي مي شوند، توضيحات مسير از مبدا تهران به مقصد سوادکوه و شيرگاه بيان مي شود.

نقطه آغاز مسير، محل تلاقي اتوبان شهيد بابايي و جاده دماوند است؛ يعني چه از چهارراه تهرانپارس به سمت شمال بياييم و چه از ميدان نوبنياد به سمت شرق، به اين نقطه مي رسيم.

از نقطه آغاز مسير بعد از 9 کيلومتر، به جاجرود مي رسيم و بعد از آن به بومهن و رودهن، مسير را تا شهر دماوند ادامه مي دهيم.

جهت اطلاع از نقطه آغاز مسير راه تا شهر دماوند 40 کيلومتر راه است. يک نکته هم اين که شهري که در مسير تهران ـ شمال است و اکثرا آن را دماوند مي نامند، در حقيقت گيلاوند نام دارد و براي رفتن به دماوند بايد وارد فرعي شويم. مسير خود را از گيلاوند به سمت شمال، ادامه مي دهيم.

تقريبا 75 کيلومتر بعد از گيلاوند و با عبور از آبسرد و جابان و ... به شهر فيروزکوه مي رسيم و 17 کيلومتر بعد از فيروزکوه، وارد دروازه استان مازندران يعني "گدوك" مي شويم؛ «شهرستان سوادکوه» از همان جا شروع مي شود.

بعد از رفع خستگي و تشنگي در گدوک، مسير خود را به سمت شمال ادامه مي دهيم؛ مسيري سراشيبي به نام «گردنه گدوک.»

3 کيلومتر بعد از چشمه گدوک، با کمي دقت به سمت راست، متوجه آبشار صخره اي زردرنگي خواهيم بود که به آن «آبشار شورآب» گويند.

بالاي اين آبشار، ريل قطار و آن سوي ريل، روستاي شورآب واقع شده است(البته اين آبشار و ريل قطار از جاده قديم گدوك قابل مشاهده است).

قابل توجه اين که، سرچشمه آب اين آبشار از چشمه اي داخل تونل قطار مي آيد و جالب تر اين که پزشکان روسي در جنگ جهاني دوم به اين نتيجه رسيدند که اين آب به دليل املاح خاص، مي تواند براي زخم سربازان مفيد باشد.

بعد از منطقه شورآب، همچنان که در گردنه گدوک به سمت پايين در حرکتيم، در سمت راست و چپ، کوه هاي سنگي عظيمي وجود دارد. در دل کوه هاي سمت راست، شاهد 3 ريل موازي قطار، به فاصله حدود 100 متر خواهيم بود که به آنها «3 خط طلا» مي گويند. بعد از گذشتن از 3 خط طلا و تونل، وارد اولين شهر از شهرستان سوادکوه، «ورسک» مي شويم.

بعد از گذشتن از ورسک و پس از عبور از پادگان دوآب، بالاي تپه اي در سمت چپ، ديواري کوتاه ولي قطور را مي بينيم که در وسط آن ستوني به يادبود، سر بلند کرده است. اين محوطه «آرامگاه اخوت» نام دارد.

داستان از اين قرار بوده که وقتي کارگران راه آهن مشغول حفر تونل معروف به تونل ششم بودند، ناگهان کوه ريزش کرده و همگي آنها که حدود 40 نفر بودند با لباس کار، چکمه، تيشه، بيل و کلنگ در اين محل مدفون مي شوند.

چند دقيقه بعد از گذشتن از آرامگاه اخوت، سمت راست تابلوي «به سمت سمنان» را مي بينيم که با کمي دقت در ابتداي اين جاده، در دل کوهي عظيم، غار عجيبي وجود دارد به نام «غار اسپهبد خورشيد» که به گفته پژوهشگران، بزرگ ترين طاق طبيعي دنيا است.

اسپهبدان خورشيد نام سردار رشيد مازندراني بود كه در ابن تنگه جلوي هجوم اعراب به مازندران را گرفت.

چند کيلومتر جلوتر، به شهر بعدي شهرستان سوادکوه، يعني «پل سفيد» مي رسيم. اين شهر، براي اکثر گردشگران، نامي آشنا است زيرا «درياچه شور مست» در حومه پل سفيد قرار دارد.

بعد از پل سفيد، به «پليس راه سوادکوه» مي رسيم، اين منطقه به «دوراهي آلاشت» معروف است.

براي رفتن به آلاشت در اين دوراهي به سمت چپ از جاده اصلي سواد کوه محور ارتباطي تهران به قائمشهر جدا شده و پس از عبور از روي رودخانه تلار به طرف غرب به طول 25 کيلومتر ادامه مي يابد و از اماکن بسيار زيبائي عبور مي کند . آلاشت در ارتفاعات نيمه جنگلي البرز مرکزي قرار دارد و اغلب ساختمانهاي آن با خشت خام ساخته شده و سقف آنها به شکل زيبائي با تخته يا لت پوشش داده شده اند . کوچه هاي آن با پهناي کم و شيب فراوان سنگ فرش بوده و هر گوشه اي از آلاشت براي خود نامي خاص دارد و کل محل به چند محله با نامهاي خاص تقسيم شده است.

 در ادامه محور اصلي بعد از پليس راه به شهر بعدي يعني «زيرآب» مي رسيم. در «زيرآب» علاوه بر جاذبه هاي طبيعي، امامزاده هاي بسياري مدفون هستند. امام زاده عبدالحق  در مرکز شهر زير آب قرار دارد و به همراه امامزاده عبدالله آمل و تکيه پهنه کلا ساري جز بهترين جاذبه هاي زيارتي مازندران است .

16 کيلومتر بعد از زيرآب، به شمالي ترين شهر شهرستان سوادکوه، يعني «شيرگاه» مي رسيم. گردشگراني که قصد «سوادکوه گردي» دارند، بهتر است، شيرگاه را مکان استقرار خود قرار دهند.

به يقين از شيرگاه، دسترسي به آبشار گزو، جنگل هاي شاه کلا، آبشار پلنگ دره، سد خاکي البرز، سنبل رود، دوشاخه سنگ، پل شاهپور، جوارم و هفت حوض بسيار آسان تر از جاهاي ديگر سوادکوه است.

کمتر جايي وجود دارد كه دشت و كوه و رود و جنگل در يکجا جمع شوند. در شيرگاه، شاهد اين مهماني خواهيم بود. شيرگاه، دشتي است که رودخانه تالار از وسط آن مي گذرد و توسط کوه هاي جنگلي انبوه احاطه شده است. شيرگاه جايي است که در بهار تعداد شکوفه هاي ليمو و پرتقال، گاهي بيشتر از تعداد برگ هاي درخت مي شود. شيرگاه جايي است که به دليل موقعيت جغرافيايي استثنايي، اکثر اوقات ابرها به وسيله کوه هاي پر درخت و جنگلي سر به فلک کشيده، غافلگير مي شوند و در آنجا خيمه مي زنند و مي بارند. شيرگاه جايي است که دو رودخانه تالار و کسليان، در يک نقطه به هم رسيده و به يکديگر دست دوستي داده و تا درياي خزر، همسفر مي شوند. به محل تلاقي اين دو رودخانه «دوآب» يا به گويش محلي «دئوتک» مي گويند.

به اميد ديدن ديدني هاي سوادکوه...